Motto: I will leave this school better than I found it

Joris Tielens Coop-Africa, Sint-Ursulafietst2017 Leave a Comment

Wat gepland werd als een rustige Sabbat draaide uit op een educatieve dag. Vandaag lag de keuze bij ons. Omdat meerdere sprekers tijdens de voorbereidende sessies ons hadden aangeraden een mis bij te wonen, stelden we dat voor. In de namiddag nam Dan van CooP-Africa ons mee naar het nationaal museum van Kisumu.
De mis begon met een Bijbelstudie, in groepjes gingen de ‘teachers’ dieper in op het verhaal van Job. Daarop volgde prachtig gezang, in tegenstelling tot wat we verwachtten geen gospelkoor. Hierna volgde een ceremonie van ongeveer 2 uur. Het was over het algemeen heel interessant, de sprekers meenden wat ze zeiden en gingen er heel (soms iets te) diep op in. Met de tijd en door de warmte zakte onze concentratie geleidelijk aan een beetje weg. We zijn zulke uitgebreide en gevarieerde vieringen niet meer gewoon. Ons bezoek aan de kerk ging niet onopgemerkt voorbij: heel de kerk zwaaide om ons welkom te heten, Joris gaf een speech en velen vulden het gastenboek in. Tussen vele schattige kindjes aten we een gratis reuzemaaltijd in het schooltje dat bij de kerk hoorde. De Keniaanse gastvrijheid is enorm groot. Nadien leerden we de kindjes van deze gemeenschap beter kennen. We speelden er spelletjes mee en babbelden over koetjes en kalfjes. Maar achter de non-stop glimlach van de kindjes, schuilen soms grote problemen. Een tenger meisje met haar kleine, zieke broertje aan de hand, doolde zonder ouders op het plein rond. Ze kwamen meteen op ons af en kropen op onze schoot. Met een gebroken hart moesten we ze alleen achterlaten in hun huisje na een zoektocht naar hun ouders.
Na een bezoek aan de supermarkt vertrokken we met de fiets naar het nationaal museum. Daar legde Dan ons de interessante geschiedenis van Kenia uit. De man in Kenia heeft niet enkel een eerste en een tweede vrouw, ook de derde vrouw kreeg een afzonderlijke hut. Bij nagemaakte hutjes van leem en stro vertelde dansende en verklede Kenianen dat ze de oorspronkelijke bewoners van het dorp waren, nadien lachten ze ons mooi uit. Het bleken acteurs te zijn. Gigantische slangen, parende schildpadden, vissen met rare trekjes en bewegingloze krokodillen zagen we ook, al zaten ze jammer genoeg in een veel te kleine kooi.
Tevreden fietsten we terug, terwijl we ons welkom voelden dankzij de talloze begroetingen van de sociale Kenianen. We kunnen geen vijftig meter fietsen zonder te zwaaien naar mensen met een brede glimlach.
Lize en Lore

sdc16132

sdc16115

sdc16093

dsc_8038

dsc_7836

dsc_7846

dsc_8024

dsc_7916

dsc_7792