Motto: Kenia van mogelijkheden maar weinig kansen

Joris Tielens Coop-Africa, Sint-Ursulafietst2017 Leave a Comment

I want to ride my bicycle, I want to ride my bike! …

Jaja, vandaag was het zover! Een hele dag op de fietsen van Coop-Africa! Nadat onze maagjes rijkelijk gevuld waren met lekkers, vertrokken we op onze funride van iets meer dan 20 kilometer vol leuke en interessante stops in Kisumu en rond het Victoriameer.

Tijdens de funride waren er veel rustgevende, stille momenten. Op zulke momenten konden we nadenken over wat we hier eigenlijk allemaal al beleefd hebben en hoe we ons erbij voelen:
Vele kindjes die achter elke lach een traan verbergen. Ouderen die bang zijn om een toekomst te beginnen uit vrees dat ze hun eigen kinderen geen mooie toekomst kunnen geven. Mensen die dromen over zaken die voor ons vanzelfsprekend zijn, …

In eerste instantie zagen we Kenia als een prachtig land met prachtige culturen. Nu, 4 dagen later, zien we Kenia als een hartverscheurende plaats.

Onze eerste tussenstop was bij de haven van Kisumu. Hier is de haven een symbool van de toekomst en ook elke inwoner vertelt vol trots over de gang van zaken daar. Hoe groot het er wel niet is, hoeveel potentieel, … Toen we aankwamen moesten we toch eventjes slikken. Er stonden slechts twee boten, twee boten die niet eens in de buurt kwamen van een standaard boot bij ons. In tegenstelling tot de haven van Antwerpen, konden we wel veilig wandelen langs de havenplaats en het water. 50 meter verder van de twee hoofdaanlegplaatsen, lagen enkele scheepswrakken halfgezonken en overwoekerd met planten. Deze boten zouden het begin van een mooie toekomst zijn voor vele inwoners van Kisumu. Op deze manier zouden ze nog meer handel kunnen voeren, wat tot gevolg heeft dat er meer inkomsten gecreëerd kunnen worden en er een weg is naar een betere toekomst. Zo’n boot kost 500 shilling, wat bij ons overeen komt met €5. €5 die ze niet eens kunnen betalen. Een gemiddelde Keniaan verdient namelijk 20 cent per dag, waarmee ze hun gezin en zichzelf eten, kleren en een huis moeten kunnen geven.

Rondom de haven konden we genieten van het meest prachtige landschap dat we ooit zagen. Een meer met in de verte palmbomen, hutjes en vele mensen die peddelend in een vissersbootje zaten. Op zo’n moment drong het pas echt tot je door hoe prachtig de natuur en de wereld wel niet kan zijn. Wat kon je anders denken bij zo’n vredelievend tafereel. Maar toen we ons omdraaiden zagen we allesbehalve vrede. Een hele boot gevuld met jutten zakken vol suiker, die één voor één door een vijftigtal arbeiders in de brandende zon van de boot gedragen moesten worden. Wanneer we voorbij liepen begonnen de mannen te roepen naar de zwarten bij ons, dat ze van geluk mochten spreken dat ze mee “op reis” konden met blanken. Ons hart brak ook echt toen D. (onze favoriete begeleider) zei dat hij ook “maar” een Keniaan was, en dat het misschien leek of hij geluk had, maar dit alles is minder waar. D. verloor al heel jong zijn beide ouders, waardoor hij opgevoed moest worden door zijn zussen. Hij doet er dan ook alles aan om zijn dromen te verwezenlijken en is ook heel trots op wat hij op dit moment heeft, ook al is dat in onze ogen niet veel. Zijn ultieme droom is om ooit een echte camera te kunnen kopen, omdat hij gepassioneerd is door fotografie. D. spaart hier nu al heel zijn leven voor en zit nu juist op één derde van het volledige bedrag. Een middel dat zijn toekomst totaal kan veranderen en dat wij gewoon in onze kast hebben liggen, het is hartverscheurend.

‘s Avonds sloten we onze dag af bij een plaatselijk barretje aan het meer en genoten we met z’n allen van de prachtige zonsondergang.

We zijn benieuwd welke kanten van Kenia we nog zullen ontdekken.

Lauranne & Prinses Pim

img_7139

img_7094

img_7068

img_7042

dsc_0546

dsc_0505

dsc_0424

dsc_0429