Inleefreis naar Kenia

De reis begint waar de comfortzone eindigt


Met eigen ogen of van horen zeggen… Van 26 oktober 2016 tot 7 november 2016 gingen 8 leerlingen op reis om te ervaren wat Coop-Africa doet en betekent voor schoolkinderen in Kenia. Nadien zetten ze hun schouders onder allerlei acties om minstens 100 Afrikaanse leerlingen op de fiets te krijgen.

  • “Amper 14 waren ze. Jong en tenger. In een stoffige, eeltige en bovenal flauwe handdruk, die ik kreeg, voelde ik de wanhoop schuilen. Ik kneep met opzet, maar tevens met een enorme onzekerheid, wat harder terug. Was het om hem een zeker vorm van medeleven te tonen? Of om hem op te peppen en aan te moedigen er iets van te maken? Onmacht. Waarschijnlijk was het dat. Een verwoede poging waarvan ik zelf wist dat ze geen steek ging helpen. Één jongen nam het oude fruitsapflesje, dat geklemd zat tussen zijn onverzorgd gebit, uit zijn mond. De ander, wiens blik ik niet snel zal vergeten, staarde me met lege ogen aan. Ogen. Grauw en dof. Zonder enige vorm van emotie, enig besef van die kant. Enkel bij mij. Hoewel zijn ogen mij niet eens hebben opgenomen laat ik de zijne nooit meer gaan. Ze scheurde men hart in stukken van elkaar. Ze vroegen me iets. Iets onbepaald. Iets waarvan de jongen zelf niet wist wat het was en waar ik als machteloze toeschouwer enkel naar kon gissen. En hoewel dit gevoel, razendsnel weliswaar, zich een weg door mijn lijf brandde, voelde ik de nood om er niet teveel aandacht aan te schenken. Was het angst voor onvoorziene acties, vragen waar ik niet op kon antwoorden, pure zelfbescherming? Wie zal het zeggen. Het zijn nog kinderen, ongerept en met een hele toekomst voor zich, maar deze zijn anders. Hun leven is al verscheurd. Ergens zijn het oude, grijze mannen, vergane glorie. Hun hersens zijn onherroepelijk aangetast en worden verder aangetast bij elke snuif ze nemen. Maar hun ziel, die wordt erdoor gered. Die wordt verdoofd en kan niet verder gekwetst of bezeerd raken. Het is lijm, toxische stoffen, die alles kapot maken, maar het tegelijk het leven leefbaar maken. Het zijn stoffen die hen een oplossing biedt om te ontsnappen uit honger en ellende. Hen doet ontsnappen uit een wereld die ze niet meer aankunnen. Wanneer ze echter terug aankomen op hun ellendige bol zou de ontnuchtering volgen. En om deze te slim af te zijn, is er maar één oplossing: het snuivende ritueel herhalen en herhalen. Een neerwaartse spiraal. Eentje die weinigen onbewogen laat, zo ook ik.”” (Matilda)
  • “Afgesproken om 8u30, maar door de pole pole-ingesteldheid, was Julie er pas om 9u. We vertrokken met 16 in één matatu en na 15 minuten kwamen we aan bij de kerk. De Bijbelstudie was al begonnen, toen we binnengingen, dus sloten we ons snel aan bij de groepen. We luisterden naar het verhaal van Job en al snel begon de ‘echte’ mis. Het was een lange mis van 3 uur waarin religieuze liedjes werden gezongen, een lange preek werd gegeven en we ook werden begroet als ‘visitors’. In de preek werden wel een aantal mooie dingen duidelijk gemaakt: “Time is money” zegt men in Amerika, terwijl het in Afrika “Time is people” is. Tijd stond centraal en spreuken zoals ‘Spend your time wisely” en “Do not waste your and other people’s time” kwamen meermaals door de luide speakers. Na de mis, krijgen we een maaltijd in een schooltje en als we naar buiten gaan om op de anderen te wachten, komen er mensen ons begroeten waaronder veel kindjes. Onder hen waren er een zusje en broertje. Zij was ongeveer 5 jaar en hij 1,5. Maar de jongste is er duidelijk niet goed aan toe, hij ziet er zwak, ziek en uitgedroogd uit. Als ik na een tijdje zie dat Hannah het meisje op haar schoot heeft, neem ik het broertje op mijn armen. Na enkele minuten van naar het oneindige staren, valt hij in slaap op mijn schouder. En zo zitten we daar een halfuur. Ik wrijf over zijn rugje, waarbij ik zijn ruggengraat voel steken door zijn kapotte T-shirt. Ik knuffel hem tot ik merk dat we ongeveer moeten vertrekken. Ik vraag aan Julie waar de ouders zijn, maar die zijn er blijkbaar niet, of toch niet daar. Het zusje zegt dat ze vlakbij wonen dus besluiten we dat we ze naar huis brengen. We vertrekken, Hannah met het zusje, ik met het slapend broertje op mijn arm en Julie. Na enkele minuten blijkt hun huis een echt krot te zijn. Letterlijk enkele golfplaten tegen elkaar met een golfplaten dak. Binnen was het niet veel beter, een zetel en een doek dat de kamer in tweeën verdeelt. Hannah zette het meisje buiten op de grond en ik leg hem binnen op de zetel, maar ik merkte al snel dat het binnen veel te warm was, ik schatte zo’n 40°C. Ik fluisterde nog enkele woordjes in zijn oor en ging dan naar buiten. Op de terugweg haalde ik me allemaal rampscenario’s voor de geest. ’s Avonds kreeg ik niet veel binnen en ook de leerkrachten hadden dit door. Mariska kwam achteraf naar de kamer en daar ben ik ingestort. Ik vertelde dat ik het echt niet over mijn hart kreeg, dat de machteloosheid mijn grootste frustratie was. We hadden een goed gesprek over corruptie en politiek, 2 dingen die hand in hand gaan, maar ook adoptie en de hele situatie die ochtend werden besproken. Na enkele knuffels, besloot ik te gaan slapen, maar dat lukte niet direct. Ik vertelde het hele verhaal aan Kato, mijn zus en op de één of andere manier deed het deugd het te kunnen vertellen aan een onwetend persoon. Na nog wat gepieker viel ik uiteindelijk toch in slaap met het idee ooit terug te komen om hem opnieuw te ontmoeten.” (Floor)

Kenia is een land van kansen, van mensen die dromen. Maar tussen droom en daad staan al te vaak praktische bezwaren en politiek. Wij hebben tijdens de herfstvakantie, samen met 8 leerlingen, gezien hoe een fiets een leven voor vele Keniaanse mensen kan veranderen.

We kwamen in een andere wereld terecht en beseften dat je je hier nooit ten volle op kan voorbereiden. Tijdens een inleefreis heb je eerlijke gesprekken met de eerlijke lokale bevolking. Dat maakt de reis wel heel intens. De grote sociale ongelijkheid en de wil om overeind te blijven, komen in deze gesprekken steeds boven. We merkten het toen we spraken met schoolkinderen, een weeshuis bezochten of een beklijvend gesprek hadden in een gezondheidscentrum in een sloppenwijk. De hartelijkheid van de Keniaan en de hardheid van hun leven, komt vaak samen voor.

Een oplossing voor deze situatie is moeilijk te vinden. Om de fundamentele ongelijkheid in de samenleving weg te werken, heb je immers een langetermijnvisie en hulpvaardige politici nodig. Kenianen blijven echter niet bij de pakken zitten. De kansen die ze zien worden gegrepen, stap voor stap. Het geheim ligt hem in iets opbouwen. Hiermee creëer je verantwoordelijkheid, vertrouwen en krijgt men zijn eigenwaarde terug. Deze mensen nemen hun leven terug in eigen handen, ze worden terug meester van hun leven waardoor ze steeds minder afhankelijk worden. Vele Kenianen bezitten een ongelooflijke levenskracht, ze zetten door, zetten zich elke dag in, botsen vaak, maar blijven zich engageren tot ze het verschil maken. Dit engagement kan ondersteund worden door een fiets. Een fiets als katalysator die kansen doet grijpen en dromen haalbaar maakt. De impact van een fiets op het leven van de lokale jeugd hebben we nu met eigen ogen vastgesteld!

Sint-Ursula fietst is gemotiveerder dan ooit om minstens 100 Keniaanse leerlingen te helpen: Beads for Bikes, de organisatie van de Kenia-reizigers, heeft al 3 fietsen bij elkaar gepareld. Dox, Stijlbeton en Lions Lier helpen elks 10 leerlingen, … iedereen draagt zijn steentje bij, en ook u kan dat doen! Kom op 20 januari 2017 naar een improvisatie en cabaret-voorstelling van Mattab in CC Vredeberg, koop onze heerlijke wijn, handige bidons of Keniaanse wenskaarten. Stap per stap, euro per euro, geven we zo Keniaanse kinderen een kans om hun dromen waar te maken.